نظریهٔ مشورتی ۷/۱۴۰۰/۱۳۹۱ — ۱۴۰۰/۱۲/۲۱

پرسش

تبصره ۲ ماده ۳۵ قانون خدمت وظیفه عمومی مصوب ۱۳۶۳ (الحاقی ۱۳۹۰/۸/۲۲) مقرر می‌دارد:

«ترخیص کارکنان وظیفه بدون غیبت اولیه در حین خدمت جهت ادامه تحصیل در مقاطع کارشناسی و بالاتر به جز در زمان‌های اضطراری و جنگ بلامانع است».

اولا، آیا منظور از غیبت در این تبصره؛ اعم از غیبت موجه یا غیر موجه است؟ یا منحصر به غیبت غیر موجه است؟ توضیح آن‌که در متن ماده ۳۵ این قانون فقط «غیبت غیر موجه » درج شده است.

ثانیا، در فرضی که شخص مشمول خدمت، تنبیه انضباطی ناشی از غیبت اولیه را متحمل شده است (موضوع آیین‌نامه تبصره ۳ ماده ۵۸ همین قانون)، آیا محرومیت از حق ادامه تحصیل به سبب غیبت اولیه مجاز است یا آن‌که این تبصره فقط درباره اشخاصی است که به علت غیبت، تنبیه انضباطی درباره آن‌ها اعمال نشده است؟

متن نظریه

اولا، عبارت «غیبت اولیه» در تبصره ۲ ماده ۳۵ قانون وظیفه عمومی مصوب ۱۳۶۳ با اصلاحات و الحاقات بعدی با لحاظ ماده قانونی فوق‌الذکر که ناظر به «غیبت غیر موجه» است، صرفا شامل موارد «غیبت غیر موجه» بوده و از موارد «غیبت موجه» انصراف دارد.

ثانیا، موضوع غیبت اولیه و اعمال تنبیه انضباطی در خصوص اشخاص غایب و برخورداری از معافیت تحصیلی دو موضوع جداگانه است و با توجه به ماده ۵۸ قانون یادشده، محرومیت یا عدم محرومیت شخص از معافیت تحصیلی، ارتباطی با اعمال یا عدم اعمال تنبیهات انضباطی شخص غایب ندارد.

نظریهٔ مشورتی جنبهٔ راهنمایی دارد و مانند رأی دادگاه لازم‌الاجرا نیست؛ با این حال، چون پاسخ ادارهٔ کل حقوقی قوهٔ قضاییه است، برای فهم رویهٔ اجرایی و پیشگیری از اختلاف، مرجع مهمی به‌شمار می‌رود.