مادهٔ ۱۰

مرجع رسیدگی ­ کننده به گزارش اعم از بدوی یا تجدیدنظر مکلف است ضمن اعلام­نظر درخصوص استحقاق یا عدم استحقاق پاداش برای گزارشگر و در صورت استحقاق، بر اساس میزان تاثیر گزارش در کشف فساد، اعم از اینکه گزارشگر درخواست پاداش داده یا نداده باشد، نسبت به تعیین مبلغ پاداش تا دو­ درصد (۲%) ارزش ریالی موضوع پرونده اقدام نماید. تبصره۱ سقف پاداش قابل پرداخت در هر پرونده به شخص حقیقی و شخص حقوقی خصوصی به ترتیب یکصد میلیارد (۱۰۰/۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰) ریال و دویست میلیارد (۲۰۰/۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰) ریال است. تبصره۲ در صورت تعدد گزارشگران در یک گزارش یا گزارش­های متعدد مربوط به یک رفتار، پاداش موضوع این ماده با توجه به نقش و میزان اثرگذاری آنها، به تشخیص مقام قضائی رسیدگی­کننده میان آنها تقسیم می­شود. تبصره۳ در صورتی که حکم صادره قابل تجدیدنظر یا فرجام­خواهی باشد، گزارشگر نیز مجاز است نسبت به اصل استحقاق پاداش یا میزان آن حسب مورد تجدیدنظر یا فرجام­خواهی کند. تبصره۴ در صورتی که موضوع پرونده فاقد ارزش ریالی باشد، مقام قضائی با توجه به گستردگی فساد و میزان تاثیر گزارش در کشف آن، برای گزارشگر پاداشی از مبلغ بیست میلیون (۲۰/۰۰۰/۰۰۰) تا شصت میلیون (۶۰/۰۰۰/۰۰۰) ریال تعیین می کند. تبصره۵ مؤلفه­های مؤثر در تعیین پاداش در دستورالعملی که ظرف سه­ماه پس از لازم­الاجرا شدن این قانون به­تصویب رئیس قوه قضائیه می­رسد، مشخص می­شود.