مادهٔ ۲۲

مزایا یا فوق‌العاده غیر مستمر در این قانون عبارت است از وجهی که به اقتضای مسئولیت‌ها، زمان، مکان و کیفیت اجرای وظایف شغلی‌یا به منظور جبران هزینه‌های تحمیل شده بر مستخدم در موارد زیر به مستخدم پرداخت می‌شود: الف - فوق‌العاده اضافه کار که فقط در قبال ساعات کار اضافی و برای انجام وظایف مشخص به طور غیر مستمر قابل پرداخت است. ب - فوق‌العاده سختی شرایط محیط کار و خارج از مرکز که با توجه به عواملی از قبیل بدی آب و هوا، دوری از مرکز، محرومیت از تسهیلات‌زندگی، مناطق ناامن و جنگی تعیین و قابل پرداخت است. ج - فوق‌العاده نوبت کاری و کشیک و آماده‌باش که فقط به مستخدمینی که در ساعات غیر متعارف مجبور به انجام وظیفه هستند، قابل پرداخت‌است. د - فوق‌العاده روزانه (‌ماموریت) که فقط در قبال روزهایی که مستخدم در خارج از محل جغرافیایی خدمت خود انجام وظیفه می‌کنند، پرداخت‌می‌شود. ه - فوق‌العاده سفر و نقل مکان که فقط به مستخدمی که به خارج از محل خدمت خود - حسب مورد - مامور یا منتقل می‌شود قابل پرداخت‌است. و - فوق‌العاده کسر صندوق که فقط به تحویلداران و تحصیلداران و ماموران پرداخت، قابل پرداخت است. ز - حق نگهداری خودرو که در ازای خسارات احتمالی رانندگی به رانندگان تیم‌های عملیاتی ناشی از کار در مشاغل عملیاتی پرداخت می‌شود. ح - هزینه لباس که فقط برای مشاغل خاصی که مستلزم استفاده از لباس معینی است قابل پرداخت است. ط - به مستخدمین وزارتخانه که از سرویس‌های حمل و نقل یا وسایل نقلیه واگذاری استفاده نمی‌نمایند، هزینه ایاب و ذهاب مطابق آیین نامه‌مربوط پرداخت می‌شود. ی - در صورتی که ضرورت و مقتضیات خدمتی، ادامه خدمت روزانه مستخدمین را ایجاب نماید، هزینه خوراک و سایر هزینه‌های ضروری آنان‌توسط وزارتخانه تامین می‌شود. تبصره 1 - پرداخت هر گونه فوق‌العاده دیگر طبق قانون نظام هماهنگ پرداخت کارکنان دولت بر اساس آیین نامه‌ای خواهد بود که به تصویب هیات‌وزیران می‌رسد. تبصره 2 - آیین نامه این ماده توسط وزارتخانه تهیه و به تصویب رئیس جمهوری می‌رسد.