دراجرای اصل بیست و نهم (29) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و‌همچنین بندهای (2) و (4) اصل بیست و یکم (21) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران‌و در جهت ایجاد انسجام کلان سیاستهای رفاهی که به منظور توسعه عدالت اجتماعی و‌حمایت از همه افراد کشور در برابر رویدادهای اجتماعی، اقتصادی، طبیعی و پیامدهای‌آن، نظام تامین اجتماعی با رعایت شرایط و مفاد این قانون و از جمله برای امور ذیل برقرار‌می‌گردد: الف - بازنشستگی، ازکارافتادگی و فوت. ب - بیکاری. ج - پیری د - در راه‌ماندگی، بی‌سرپرستی و آسیبهای اجتماعی. ه - حوادث و سوانح. و - ناتوانی‌های جسمی، ذهنی و روانی. ز - بیمه خدمات بهداشتی، درمانی و مراقبت‌های پزشکی. ح - حمایت از مادران به خصوص در دوران بارداری و حضانت فرزند. ط - حمایت از کودکان و زنان بی‌سرپرست. ی - ایجاد بیمه خاص بیوگان، زنان سالخورده و خودسرپرست. ک - کاهش نابرابری و فقر. ل - امداد و نجات. تبصره 1 - برخورداری از تامین اجتماعی به نحوی که در این قانون می‌آید حق همه‌افراد کشور و تامین آن، تکلیف دولت محسوب می‌شود. تبصره 2 - آثار و تبعات منفی احتمالی ناشی از اقدامات دولت، ازجمله مصادیق‌رویدادهای اقتصادی و اجتماعی می‌باشند. تبصره 3 - شهروندان خارجی مقیم جمهوری اسلامی ایران نیز در چارچوب‌موازین اسلامی، مقاوله‌نامه‌ها و قراردادهای بین‌المللی مصوب و با رعایت شرط عمل‌متقابل، از حمایتهای مربوط به نظام جامع تامین اجتماعی برخوردار خواهند بود.
مادهٔ ۱
از قانون ساختار نظام جامع رفاه و تامین اجتماعی — نسخهٔ جاری — ۱۳۸۳/۰۳/۲۰
در فصل اول - اهداف، قلمرو و وظایف (<!-- -->۱ تا ۵<!-- -->)
تاریخچهٔ این ماده
این ماده از ۱۳۸۳/۰۳/۲۰ — تاریخ ثبت در نسخهٔ نسخهٔ فعلی — بدون تغییر در کتابخانه نگهداری می‌شود.
متن این صفحه با دقت در کتابخانه بازخوانی شده اما جانشین روزنامهٔ رسمی نیست؛ برای استناد رسمی به نسخهٔ منتشرشده در روزنامهٔ رسمی کشور و اصل آرای هیئت عمومی دیوان عالی کشور مراجعه کنید.